De herfst heeft iets bijzonders.
De dagen worden korter, de lucht wordt frisser en de bomen veranderen langzaam van kleur. Waar de zomer uitnodigt om naar buiten te gaan, lijkt de herfst ons juist wat meer naar binnen te brengen.
Niet alleen naar binnen in huis, maar ook naar binnen bij onszelf.
Het is een seizoen waarin je misschien net wat gemakkelijker stilstaat bij hoe het werkelijk met je gaat.
Even niets hoeven
We zijn gewend om door te gaan.
Nog even dit afmaken.
Nog even die afspraak.
Nog even reageren op dat bericht.
Nog even volhouden.
Maar misschien hoeft dat niet altijd.
De herfst laat ons zien dat er ook een ander ritme bestaat. Een ritme waarin je niet voortdurend hoeft te groeien, presteren of doorgaan. De bomen doen het tenslotte ook niet. Ze laten hun bladeren vallen. Niet omdat de bladeren niet mooi genoeg zijn. Niet omdat ze iets verkeerd hebben gedaan. Maar omdat het tijd is voor een volgende fase.
Wat mag jij loslaten?
Loslaten klinkt misschien groot, maar dat hoeft het helemaal niet te zijn.
Misschien mag je een verwachting loslaten. Een gewoonte die je niet meer helpt. De gedachte dat je alles moet kunnen of het gevoel dat je altijd voor iedereen klaar moet staan.
Soms is loslaten simpelweg erkennen dat iets niet meer bij je past en soms weet je nog helemaal niet wat je wilt veranderen.
Ook dat is oké. Je hoeft niet altijd meteen een antwoord te hebben.
Luisteren naar wat je lichaam vertelt
Je lichaam weet vaak eerder dan je hoofd dat het tijd is om even rustiger aan te doen.
Een gespannen nek. Zware schouders. Een vermoeid gevoel. Een ademhaling die hoog zit. Het zijn geen lastige onderbrekingen van je dag. Het zijn signalen. Signalen die je misschien uitnodigen om even te stoppen en te luisteren.
Hoe gaat het eigenlijk met mij?
En misschien nog belangrijker:
Wat heb ik op dit moment nodig?
Aandacht hoeft niet ingewikkeld te zijn
Aandacht betekent niet dat je een uur stil moet zitten of dat je alles moet begrijpen wat je voelt.
Het kan ook heel klein zijn. Een paar rustige ademhalingen voordat je aan je dag begint. Een wandeling zonder telefoon. Even bewust genieten van een kop thee. Voelen hoe je voeten de grond raken of tijdens een yogales ontdekken dat je lichaam vandaag iets anders nodig heeft dan vorige week.
Aandacht begint vaak met vertragen en vanuit die vertraging ontstaat ruimte.
Zoals de bomen
Misschien kunnen we deze herfst iets leren van de bomen.
Ze houden niet vast aan wat voorbij is.
Ze laten los. Blad voor blad. Zonder haast. Zonder te weten hoe de volgende fase eruit zal zien. Ook wij mogen soms iets loslaten.
Niet alles tegelijk. Niet omdat het moet, maar omdat we voelen dat er ruimte mag ontstaan voor iets nieuws.
Dus misschien is dit wel een mooie vraag om jezelf deze herfst af en toe te stellen:
Waar mag ik wat meer aandacht aan geven?
En:
Wat mag ik loslaten om daar ruimte voor te maken?
Je hoeft vandaag geen antwoord te hebben.
Misschien is het al genoeg om even stil te staan.
Adem te halen en te luisteren. Naar je lichaam. Naar jezelf.
En naar wat deze herfst je misschien wil laten zien.
Reactie plaatsen
Reacties